In een van de huisjes wordt de tafel gedekt om te gourmetten.

Het is net als thuis.

Otto houdt toezicht op het vouwen van de servetjes.

Patricia legt de regels uit voor het spelletje op vrijdagavond.

De duinen recht tegenover het park.

Hiervandaan zie je de Waddenzee met rechts de receptie van ons vakantiepark.

Een zilvermeeuw van enkele maanden oud.

Een exemplaar van ongeveer 1 jaar oud.

De jonge meeuwen hingen de hele dag rond de viskraam in de haven.

Zaterdagmiddag met z'n allen weg voor een huifkartocht. Hier hebben ze heel originele bordjes op de toiletdeuren.

De huifkartocht. Iedereen is goed ingepakt en gekleed op het slechte weer.

De duinen in.

Een enkele keer werd het, zelfs voor 3 paarden, te steil en was het uitstappen en lopen.

Leo, dikt ingepakt, maakt een foto.

Zelfs zonder passagiers is het voor de paarden een hele klus.

Aan de andere kant van de hoge duin. De Noordzee.

Snel weer instappen.

Over het strand richting het water.

Een volwassen zilvermeeuw vliegt verschrikt op.

Aan de golfslag is het slechte weer te zien.

We rijden vlak langs de vloedlijn.

Diverse soorten vogels worden door ons opgejaagd.

De naam en de kont van dit paard zorgden voor de nodige hilariteit. (Patricia)

Een mantelmeeuw.

Voor ons is dit een scholekster. Voor de bewoners van Terschelling is dit de 'Bonte Piet'.

3 PK.

Onze huifkar.

De Berenloop. Johan, Jeanette, Patricia en Martin bij het 4 km punt. Raar maar waar, dit punt heet 'halfweg'.

Otto ziet Ans langs het parcours staan.

Beeldje van een zittende, schrijvende man. Zes identieke beeldjes staan elders in Nederlandse natuurgebieden.

Op het strand komen de eerste lopers in zicht.

Even later is het druk op het strand door de vele lopers.

Ans probeert ons allemaal op de film te zetten.

Henk is de eerste die langs komt.

Kort daarna gevolgd door Chantal.

Daar weer kort achter loopt Ciska.

Patricia is de volgende.

Weer gevolgd door Martin.

Niet veel later gevolgd door Johan.

Jeanette in opperste concentratie.

Otto is de laatste, maar kan nog volop lachen.

Niet veel later wordt het steeds rustiger op het strand.

Je ziet enkel nog hier en daar een voetafdruk.

Wat blijft, is een verlaten strand.